Wie je als eerste uitnodigt en hoe je dat vraagt

De eerste twintig leden van je community bepalen hoe het er de rest van de rit aan toegaat. Zij zetten de toon, bepalen wat een normale vraag is en laten met hun gedrag zien of dit een plek is waar je toegeeft dat je iets niet weet. Wie je uitnodigt is dus geen kwestie van zoveel mogelijk mensen, maar van de juiste mensen eerst.

Begin bij mensen die elkaar iets te vertellen hebben

De belangrijkste vraag bij je eerste lichting is niet "wie wil erin?" maar "wie heeft iets aan elkaar?". Een groep waarin iedereen op hetzelfde punt staat, komt sneller op gang dan een groep waarin de een net begint en de ander vijftien jaar ervaring heeft. Gelijkgestemden herkennen elkaars problemen meteen.

Mix je toch, zorg dan dat het verschil klein genoeg blijft. Iemand met twee jaar meer ervaring is een bruikbare vraagbaak. Iemand met twintig jaar meer ervaring krijgt de rol van docent. Dan heb je geen community maar een spreekuur.

Waar je ze vandaan haalt

In volgorde van hoe goed het meestal werkt:

1. Mensen die je persoonlijk kent uit je werk. Oud-deelnemers, klanten, mensen die je bij een opdracht tegenkwam. Zij hebben een band met jou en dat is genoeg om de eerste keer te reageren.
2. Mensen die je al eens iets vroegen. Wie je ooit een mail stuurde met een vraag over jouw vak, heeft laten zien dat hij iets van je wil weten. Dat is de sterkste aanwijzing die er is.
3. De actieve lezers van je eigen kanalen. Mensen die reageren op wat je publiceert, niet de stille lezers.
4. Aanmeldingen via een openbare oproep. Dit levert de meeste namen op en de minste betrokkenheid. Doe dit pas als er al iets loopt.

De verleiding is om bij die vierde groep te beginnen, want daar komen de meeste namen vandaan en dat voelt als vooruitgang. Het is ook de reden dat zoveel groepen dood ter wereld komen. Die volgorde geldt net zo goed als je geen groep maar een cursus vult: ook je eerste tien cursisten komen zelden uit een openbare oproep.

Hoe je uitnodiging eruitziet

Een uitnodiging die werkt, zegt vier dingen en niet meer:

• Voor wie het is. Niet "voor iedereen die met communicatie bezig is" maar "voor zelfstandige tekstschrijvers die voor bureaus werken". Hoe scherper, hoe eerder iemand denkt: dit gaat over mij.
• Wat er gebeurt. Niet "kennis delen en inspiratie opdoen" maar "elke dinsdag zet iemand een lastige klantsituatie in de groep en denken we mee".
• Wat je van iemand verwacht. Zeg gewoon dat je hoopt dat diegene meeschrijft en niet alleen meeleest. Wie dat te veel vindt, meldt zich niet aan en dat is winst.
• Hoe lang het duurt. Een half uur per week is een eerlijke inschatting. Doe alsof het niets kost en je krijgt teleurgestelde leden.

Stuur die uitnodiging persoonlijk, niet als rondzendbericht. Twintig aparte berichten met de naam van de persoon en één zin over waarom je juist hem vraagt, leveren meer op dan tweehonderd mensen in een bulkmail. Die ene zin is het hele verschil.

Er zit ook een regelkant aan. Zodra je je uitnodiging als mailing naar een lijst stuurt, is het reclame voor je eigen groep en gelden de regels voor ongevraagde e-mail: je hebt toestemming nodig of een bestaande klantrelatie. In elke mail hoort bovendien een afmeldmogelijkheid. Adressen die je ergens hebt opgevist of overgenomen uit een andere groep mag je hier niet voor gebruiken. Voor de twintig persoonlijke berichten aan mensen die je kent speelt dat niet.

De vraag die je erbij stelt

Nodig niemand uit zonder meteen iets te vragen. "Je bent welkom" levert een lid op dat kijkt en verdwijnt. "Je bent welkom. Wil je meteen in de groep zetten hoe jij dat met die tarieven aanpakt?" levert een lid op dat iets geplaatst heeft. Dat tweede lid komt terug, want er staat iets van hem.

Verdeel die vragen ook. Vraag niet iedereen hetzelfde, maar geef vijf mensen elk een eigen onderwerp waar zij verstand van hebben. Dan staan er in de eerste week vijf verschillende gesprekken, van vijf verschillende mensen en niet alleen jouw welkomstbericht.

Wie je beter niet vraagt

Twee soorten mensen kosten je meer dan ze opleveren, zeker in het begin.

De eerste is degene die alleen wil verkopen. In een kleine groep valt één iemand die elke vraag naar zijn eigen dienst ombuigt onmiddellijk op. Anderen worden dan voorzichtig, want ze willen niet in een verkooppraatje belanden. Zet dit voor je begint in je afspraken, zodat je later niet hoeft te improviseren. Zie huisregels opstellen die je ook echt gebruikt.

De tweede is degene die je uit beleefdheid vraagt. Mensen die zich verplicht voelen lid te zijn, zeggen nooit iets en zorgen wel voor een groter stil deel. Nodig liever tien mensen uit die er iets aan hebben dan veertig die je niet wilde overslaan.

Wat je op dag één klaar hebt staan

Voordat de eerste persoon binnenkomt, staan deze dingen er al:

• een korte tekst met waar deze groep voor is en wat er van je verwacht wordt;
• de huisregels, ook al zijn het er vijf;
• één lopend gesprek waar iemand op kan reageren, zodat het niet leeg oogt;
• een vast moment in de week waarop er sowieso iets gebeurt.

Dat vaste moment is belangrijker dan mensen denken. Zonder ritme is elke week een nieuwe beslissing om iets te doen. Die beslissing verlies je op een drukke dag. In ritme, agenda en het terugkerende moment staat hoe je dat opzet. En verwacht daarna geen wonderen: ook een goed samengestelde groep begint met de stilte aan het begin.